academic evaluation

Οι διακοπές τελείωσαν, οι εξετάσεις άρχισαν!

2006-08-31T02:56:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες με αφορμή τις εξετάσεις, παρατηρώ μια σημαντική κάμψη στην προσέλευση των εξεταζομένων! Θες οι ζέστες, θες η διπλή εξεταστική βλέπω μειωμένη συμμετοχή στις αναβληθείσες εξετάσεις του Ιουνίου.

Με τέτοια συμμετοχή δεν μου φαίνεται να ευδοκιμήσουν και τα αποτελέσματα σκεφτόμουν, όταν ένας φοιτητής κατά την διάρκεια συζήτησης μου εξήγησε για ποιό λόγο αποτυγχάνουν οι φοιτητές στις εξετάσεις.

"Γιατί οι φοιτητές αποτυγχάνουν στις εξετάσεις τους; Ένα μέγα ερώτημα που απασχολεί χρόνια τώρα τους ίδιους τους φοιτητές, τους γονείς τους, αλλά και τους εκπαιδευτικούς. Η απάντηση είναι πολύ απλή, τόσο όσο δεν φαντάζεστε. Να σας την εξηγήσω και μάλιστα να σας την τεκμηριώσω επιστημονικά...

Εν αρχή ην ο χρόνος... Ο χρόνος έχει 365 μέρες. Αν βγάλουμε τις 52 Κυριακές μας μένουν 313 μέρες. Οι 50 μέρες του καλοκαιριού παραείναι ζεστές για να διαβάσουμε, άρα μένουν μόνο 263. Κοιμόμαστε 8 ώρες τη μέρα, συνεπώς σε ένα χρόνο αυτό σημαίνει 122 μέρες ύπνου. Μας υπολείπονται λοιπόν 141 μέρες. Αν χαζεύουψουμε μόνο για μία ώρα κάθεμια από αυτές τις μέρες χάνουμε άλλες 15 μέρες και έτσι μένουμε μόνο με 126 ημέρες ελεύθερες. Τρώμε 2 ώρες την ημέρα, δηλαδή 35 ημέρες. Mε αυτό τον τρόπο μας μένουν 46 ημέρες ελεύθερες. Αν αφαιρέσουμε όμως τις 40 ημέρες συνολικών διακοπών θα μας μείνουν μονάχα 6 ημέρες. Κι αν αρρωστήσουμε τις μισές από αυτές μένουν 3 μέρες. Κι αν βγούμε δυο μέρες μας μένει μόνο ΜΙΑ. Ε... αυτή η μέρα είναι τα γενέθλιά σου! Τι να πρωτοκάνεις μια τέτοια μέρα!"

Λέτε αυτός να είναι ο λόγος της αποτυχίας στις εξετάσεις; Το ερώτημα που μου γεννήθηκε μετά την ανωτέρω τεκμηριωμένη επιστημονικά απάντηση, ήταν πως προλαβαίνουν τελικά αυτοί που γράφουν καλά να προετοιμαστούν; Λέτε να μην γιορτάζουν τα γενέθλιά τους;

Ποδόσφαιρο, το όπιο των λαών!

2006-07-24T13:29:00.000-07:00

Συγνώμη αλλά βαρέθηκα να βλέπω μπάλα. Συγνώμη αλλά βαρέθηκα να ακούω βαθυστόχαστες αναλύσεις σχετικά με τον Χ θεό, τον Ψ ημίθεο, τον Ω ήρωα και τα τρομαχτικά κατορθώματα του ενός ή του άλλου παίκτη. Συγνώμη αλλά βαρέθηκα να βλέπω μια κυβέρνηση να αλλάζει τρέχοντας τα νομοσχέδια της, τρέμοντας τα κελεύσματα κάποιων μεγαλοπαραγόντων του ποδοσφαίρου. Συγνώμη αλλά βαρέθηκα να επιδεικνύουμε ως χώρα την μεγαλειώδη πορεία μας στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, κόντρα στην θέση του ουραγού σε όλους τους δείκτες τεχνολογικής, επιστημονικής και κοινωνικής προόδου που διαθέτουμε στην Ευρωπαϊκή κοινότητα.

Δεν θέλω να γίνομαι γραφικός, αλλά βαρέθηκα να αντιμετωπίζονται φιέστες και θεάματα που συγκινούν τις μάζες ως εργαλεία πολιτικής, κοινωνικής, ακόμα και πολιτιστικής ανάπτυξης. Βαρέθηκα ο αθλητισμός, το πνεύμα της ευγενούς άμιλλας, η διεκδίκηση της πρώτης θέσης, ο αγώνας για την διεκδίκηση όχι για το τρόπαιο, και πολλά άλλα αστεία, που δυστυχώς από τους περισσότερους εκλαμβάνονται για σοβαρά, να είναι μια σαθρή επιχειρηματική δραστηριότητα. Ας τολμήσει επιτέλους κανείς να πάει κόντρα στο ρεύμα! Δεν είναι κακό να διοργανώνονται φιέστες, δεν είναι κακό να ψυχαγωγούμαστε. Κακό είναι να θεωρούνται οι συντελεστές τους θεοί και παραδείγματα για όλους του υπόλοιπους. Δεν είναι κακό να καταθέτει το χαρτζιλίκι του ο άνεργος εικοσάχρονος στο ταμείο της θεάς-ομάδας του, εφόσον είναι επιλογή του! Κακό είναι να επιδοτείται η θεά-επιχείρηση την οποία λυμαίνονται τα μεγαλοπαραγοντικά τρωκτικά από τον κρατικό κορβανά, από τα ελλείμματα δηλαδή της υγείας, της παιδείας και του πολιτισμού.

Συγνώμη αλλά βαρέθηκα, αυτοί να κάνουν τη δουλειά τους κι εγώ να εκστασιάζομαι. Έχω ανάγκη να χαρώ, έχω ανάγκη να διασκεδάσω, έχω ανάγκη να ψυχαγωγηθώ. Δεν έχω ανάγκη να παραμυθιαστώ!

Είμαστε ακόμα εδώ!

2006-06-19T09:28:00.000-07:00

Κάτι οι καταλήψεις, κάτι ορισμένα προβλήματα με το φορητό (βρήκε κι αυτό την ώρα να τα παίξει) και καθυστέρησα την αποστολή νέου μηνύματος! Ζητώ συγνώμη, αλλά τεχνικά προβλήματα, κλπ. κλπ.

Κυρίως θέλω να καθησυχάσω τους αγαπητούς συναδέλφους που ενώ έστειλαν τις εργασίες τους εδώ και μια βδομάδα, δεν είδαν την διεύθυνση του blog τους στις παραπομπές συνδέσμων του παρόντος blog. Έλαβα τα μηνύματα τους, αλλά όπως προανέφερα τεχνικά προβλήματα δεν μου επέτρεψαν να βγω στον αέρα. Με την δημοσίευση του παρόντος νομίζω ότι θα αποκατασταθεί πάλι η επικοινωνία μας.

Βέβαια αισθάνομαι κάποια κόπωση του κοινού (!!!) αλλά αισθάνομαι ότι η μοίρα με καλεί να συνεχίσω. Ίσως θα έπρεπε να πω το πεπρωμένο, αλλά δεν το βρίσκω όσο βαρύγδουπο θάθελα. Ξέρετε, λείπει και ο σύμβουλος μου στο θέμα της διαχείρησης της δημόσιας εικόνας μου (ο κύριος Λυμπερόπουλος) και δεν ήξερα πως ακριβώς να διαχειριστώ αυτή την κρίση, που μια ολόκληρη βδομάδα κοντεύει να απομακρύνει πλήρως από το "κοινό" μου! Είχα χάσει και τη παράδοση του συγκεκριμένου μαθήματος, άστα!

Παρ' όλα αυτά, ελπίζω ότι η απουσία μου για μια ολόκληρη βδομάδα δεν θα αποδειχτεί κρίσιμο στρατηγικό επικοινωνιακό σφάλμα. Προσπάθησα πάντως, τα ανάμεικα αισθήματα που με διακατέχουν να σας τα επικοινωνήσω απεικονισμένα στον παραπάνω πίνακα, τον οποία διάλεξα να διακοσμήσει το σημερινό post! Ο τίτλος του είναι "Κρίσιμη Kατάσταση" (Key Situation) του καλλιτέχνη Samuel Bak.

Λοιπόν ναι, είμαστε ακόμα εδώ! (Δυστυχώς για σας !!!)

Αξιολογήστε να προχωρήσουμε!

2006-06-10T14:37:00.000-07:00

Νοιώθω σαν μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας ότι οι εξελίξεις που ζούμε τις τελευταιες μέρες στο χώρο της παιδείας για μια ακόμη φορά αναδεικνύουν αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι, χρειάζονται αλλαγές. Από εκεί και μετά, δεν συμφωνεί κανείς!
Δυστυχώς εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια ποσοτικοποιήσεων. Οι γνώμες, οι απόψεις, οι στάσεις των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας πολυδιασπασμένες και κατακερματισμένες όχι μόνο δεν μοιάζουν να στοιχίζονται πίσω από συντεταγμένες θέσεις, αλλά με αφορμή τα γεγονότα διασπώνται περισσότερο. Βλέπουμε όλο και περισσότερα αδιέξοδα, χωρίς ν’ ανοίγονται νέοι ορίζοντες. Πάντως επειδή πολλοί μιλούν και θα μιλήσουν ακόμη περισσότεροι εκ μέρους μου (για μένα χωρίς εμένα), νοιώθω την ανάγκη να δηλώσω κατηγορηματικά τα δικά μου πρέπει και δεν πρέπει. Ή καλύτερα, τα δικά μου Ναι και Όχι.

Ναι στην ιδεολογική αμφισβήτηση.
Όχι στην ιδεολογική βεβαιότητα.

Ναι στην κριτική της κυριαρχίας του ατομισμού.
Όχι στην απόρριψη της ανθρωπιάς στο όνομα της επαναστατικής ιδεολογίας.

Ναι στην άλλη άποψη.
Όχι στην εξόντωση της άλλης άποψης.

Ναι στην κοινωνική συνοχή.
Όχι στην επιβολή της κοινωνικής συνοχής.

Ναι στην αλλαγή κατεύθυνσης
Όχι στην αλλαγή φώτων!

Ναι στην δημιουργικότητα.
Όχι στην καταστροφικότητα!

Επιτέλους ας ξεκινήσει η συζήτηση για που πρέπει να προχωρήσει η ανώτατη εκπαίδευση. Δεν μπορεί όλη αυτή η συζήτηση να εξαντλείται στην αξιολόγηση των πανεπιστημίων.

Επιτέλους ας μπει ένας βαθμός να τελειώνουμε! Ή μάλλον να ξεκινήσουμε!

Με τι κριτήρια θ' αξιολογούσα ένα δάσκαλο;

2006-06-08T01:34:00.000-07:00

Καλά, σ' ένα blog για την αξιολόγηση, δεν θα πεις την άποψή σου για το πως θα πρέπει ν' αξιολογηθεί ένας δάσκαλος;

Το ερώτημα αυτό απευθυνόταν στον εαυτό μου (κατι σαν εσωτερικός μονόλογος). Εντελώς τυχαία όμως άκουσα τις σκέψεις ενός άλλου. Τις παραθέτω:

"... Τυχαίνει προσωπικά, να έχω πολύ διαφορετική εικόνα για την λειτουργία ενός δασκάλου:

Ο δάσκαλος, δείχνει σεβασμό στους μαθητές του και τους ωθεί ασταμάτητα να τον αμφισβητήσουν. Εκείνος όμως, δεν τους αμφισβητεί ποτέ.
Ο δάσκαλος, παρουσιάζει στους μαθητές αυτό που γνωρίζει και τους καλεί να το αμφισβητήσουν. Γνωρίζει ότι είναι σε καλό δρόμο, όταν οι θέσεις του δεχθούν συγκροτημένη αμφισβήτηση.
Ο δάσκαλος, στην πραγματικότητα, δεν διδάσκει στους μαθητές κάποια επιστήμη. Προσπαθεί να τους διδάξει τι είναι η "επιστήμη", ποιά είναι τα υπέρ και τα κατά της.
Ο δάσκαλος, δεν διδάσκει στους μαθητές τη σιγουριά. Προσπαθεί να διδάξει την αμφιβολία, και την δράση μέσα από αμφιβολίες. Δεν τους παρουσιάζει βεβαιότητες. Παρουσιάζει θέσεις και την μεθοδολογία που αποδεικνύει αυτές τις θέσεις. Ωθεί τους μαθητές του, να αμφισβητήσουν την μεθοδολογία.
Ο δάσκαλος, τρομάζει όταν διαπιστώνει ότι οι μαθητές του τον θεωρούν παντογνώστη και πανεπιστήμονα. Αποκηρρύσει με βδελυγμία την ίδια την αυθεντία που προσπαθούν να του προσάψουν οι μαθητές. Τους εξηγεί ότι κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο για όλους, και για την ίδια την επιστήμη. Συχνά τους τονίζει ότι, εκτός των άλλων, είναι και κακόγουστο. Πολλές φορές μάλιστα, καταφεύγει - στα πλαίσια μιας επί τόπου θεατρικής πράξης - στον ανελέητο αυτοσαρκασμό. Ξέρει ότι πάει καλά όταν οι μαθητές κι αυτός μαζί, ξεσπάν σε γέλια. Ποτέ όμως δεν σαρκάζει μαθητή. Και διδάσκει στους μαθητές, να μην τον σαρκάζουν αλλά να δεχθούν την αναπόφευκτη αμάθειά του. Τους διδάσκει επίσης να μην σαρκάζονται μεταξύ τους: όλες οι απόψεις είναι ισότιμες και ισοβαρείς.
Ο δάσκαλος, διδάσκει στους μαθητές τι είναι θεώρημα και τι αξίωμα. Προσπαθεί να πει στους μαθητές ότι, τα θεωρήματα είναι για να καταρρίπτονται: χρήσιμα μεν, αλλά όχι νόμοι. Κάθε φορά που διατυπώνει ένα θεώρημα, τονίζει ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από θεώρημα και το παρουσιάζει ως εργαλείο. Χρήσιμο μεν, όχι όμως θρησκεία.
Ο δάσκαλος, προσπαθεί να διδάξει στους μαθητές την σημασία των θεμελιωδών αξιωμάτων: των δικών τους αξιωμάτων. Των αξιών τους δηλαδή. Που δεν έχουν ανάγκη να τα αποδείξουν, γιατί δεν επιδέχονται απόδειξης, αλλά οι ίδιοι έχουν ζωτική ανάγκη να τα γνωρίζουν ρητά, να τα καταθέτουν ανοιχτά και να τα υπερασπίζονται με τη ζωή τους. Γιατί αυτά είναι η ζωή τους, είναι αυτοί οι ίδιοι.
Ο δάσκαλος μπαίνει στην αίθουσα όρθιος, και βγαίνει παραπατώντας (κυριολεκτικά). Καίγεται στη διάρκεια του δίωρου μαθήματος και αχρηστεύεται για την υπόλοιπη μέρα (τουλάχιστον).
Ο δάσκαλος, μαθαίνει στους μαθητές του, τι είναι δάσκαλος.

Αυτός πρέπει να είναι, κατά τη γνώμη μου ο δάσκαλος. Άσχετα από την επιστήμη, το γνωστικό πεδίο, την ειδικότητα και τους τεχνητούς διαχωρισμούς Θετικών - Θεωρητικών".

Με αφορμή το παραπάνω κείμενο σχετικά με τον ρόλο του δασκάλου, το οποίο παρεπιπτόντως με εκφράζει, σχέφτηκα πως έτσι μάλλον θα αξιολογούσα ένα δάσκαλο. Επαναλαμβάνω ότι το κείμενο δεν είναι δικό μου. Το βρήκα σε κάποιο blog απ' όπου και το αντέγραψα. Περιγράφει τα σημαντικά χαρακτηριστικά-γνωρίσματα που κατά τη γνώμη μου πρέπει να έχει ένας δάσκαλος. Το κείμενο βρισκόνταν κάτω από μια φωτογραφία του "σκεπτόμενου" του Roden. Ήταν η πλησιέστερη οπτικοποίηση. Σ' αυτό θα διαφωνήσω. Όχι ότι το καλλιτεχνικό έργο δεν σχετίζονταν με το μήνυμα. Απλώς νομίζω ότι η φωτογραφία που εγώ διάλεξα φέρνει μαζί της μεγαλύτερη δύναμη που σχετίζεται με την ουσία του ανωτέρω σχολιασμού.

Μια και άκουσα παράπονα για όχι αποτελεσματική χρήση της οπτικοποίησης (όχι άδικα), προσπάθησα να βρω μια οπτική αναφορά περισσότερο δυνατή. Πάντως αν δεν αναγνωρίζετε την εικόνα μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην διεύθυνση (http://www.thewallanalysis.com).

Τι λετε; Ταιριάζει περισσότερο;

Αξιολογώντας το blog για την αξιολόγηση!

2006-05-31T07:01:00.000-07:00

Νομίζω ότι τελειώνοντας για φέτος το μάθημα των «Ειδικών Θεμάτων Επικοινωνίας», στα πλαίσια του οποίου δημιουργήθηκε το παρόν blog, θα ήταν παράλειψη αν δεν αφιέρωνα ένα post στην αξιολόγηση του ίδιου του blog. Βέβαια δεν αναφέρομαι στην αυτοαξιολόγηση, δηλαδή την αξιολόγηση από μένα. Αλλά στην αξιολόγηση των άλλων συντελεστών, αυτών που το επισκέφτηκαν, αυτών που το διάβασαν, αυτών που σχολίασαν τα δημοσιεύματα του. Τελικά ποια είναι η γνώμη τους; Τι αίσθηση πρέπει να κρατήσω; Τι πρέπει να διορθώσω; Τι πρέπει ν’ αλλάξω;

Επειδή θα ήθελα να τους πάρετε υπόψη σας στην αξιολόγηση, θα προσπαθήσω να συνοψίσω τους βασικούς στόχους που είχα όταν το ξεκίνησα. Φυσικά μπορείτε να μην λάβετε καθόλου υπόψη σας τους στόχους αυτούς, υποδεικνύοντας άλλους που κατά τη γνώμη σας είναι σημαντικότεροι ή περισσότερο αναγκαίοι. Ιδιαίτερα αν νομίζετε ότι εξαιτίας αυτών των στόχων κάτι δεν έγινε καλά, ή θα μπορούσε να γίνει καλύτερα! Μόνο παρακαλώ, πέστε μου τι ήταν αυτό που δεν πήγε καλά, αν το νομίζετε.

Πρώτος σκοπός μου ήταν η δημιουργία μιας μικρής κοινότητας, με πυρήνα αυτούς που παρακολουθούν το μάθημα των «Ειδικών Θεμάτων Επικοινωνίας». Απώτερος στόχος η επαύξηση της κοινότητας αυτής από κάθε ενδιαφερόμενο. Γι’ αυτό και δεν θέλησα να κρατήσω το blog κλειστό, αλλά αντίθετα προέτρεψα κάθε ενδιαφερόμενο να εκφράσει την άποψή του. Ένα ποσοτικό μέτρο εδώ θα ήταν η αξιολόγηση του αριθμού αυτών που συμμετείχαν ουσιαστικά από το στοχευόμενο κοινό (συνολικοί επισκέπτες και μέσος αριθμός επισκεπτών ανά δημοσίευμα).

Δεύτερος σκοπός μου ήταν η ουσιαστική συζήτηση με τους φοιτητές του μαθήματος για το θέμα της αξιολόγησης. Μιας διαδεδομένης πρακτικής στην ακαδημαϊκή κοινότητα, η οποία χωρίς ν’ αμφισβητείται στην ουσία της συγκεντρώνει σημαντική κριτή στις λεπτομέρειες της εφαρμογής της από τους φοιτητές. Η συζήτηση φυσικά δεν τελείωσε, έθεσε όμως αρκετούς προβληματισμούς στο τραπέζι. Ένα ποσοτικό μέτρο εδώ θα ήταν η αξιολόγηση του αριθμού των δημοσιευμάτων (posts) και των σχολίων (comments) που αυτά συγκέντρωσαν (συνολικός αριθμός δημοσιευμάτων, μέσος αριθμός δημοσιευμάτων ανά μήνα, συνολικός αριθμός σχολίων, μέσος αριθμός σχολίων ανά δημοσίευμα).

Τρίτος σκοπός ήταν η εξοικείωση με το διαδίκτυο και το νέο εργαλείο επικοινωνίας που μας προσφέρει το ηλεκτρονικό ημερολόγιο (blog). Η εξοικείωση δεν νοείται ως «εργαλειακή» αλλά ουσιαστική. Η χρήση δηλαδή ενός νέου μέσου από τους συμμετέχοντες στο μάθημα με σκοπό την ουσιαστική επικοινωνία (δηλαδή την ανάπτυξη περιεχομένου σε ένα νέο πλαίσιο, την πρόκληση του ενδιαφέροντος των συμμετεχόντων, και την συμβολή τους τελικά μέσω της πρόκλησης του ενδιαφέροντος να δημιουργήσουν κι αυτοί ένα δικό τους blog). Ένα ποσοτικό μέτρο εδώ θα ήταν η αξιολόγηση του αριθμού των blogs που δημιουργήθηκαν, ο μέσος αριθμός blogs ανά δημιουργό, ο συνολικός αριθμός δημοσιευμάτων (posts) και ο μέσος αριθμός δημοσιευμάτων ανά δημιουργό.

Επειδή ίσως νομίσετε ότι είμαι υπερβολικός με τους ανωτέρω δείκτες σας παραπέμπω σε σχετικό δημοσίευμα του blog του Νίκου Δήμου (http://nikosdimou.blogspot.com/2006/05/blog-post_19.html) όπου γίνεται συζήτηση με αφορμή την στατιστική ανάλυση των δεδομένων του συγκεκριμένου blog. Θέλω να πω δηλαδή, ότι η χρήση νούμερων και στατιστικών είναι μια συνήθεια όχι κατ’ ανάγκην κακή, όχι κατ’ ανάγκην επιβεβλημένη από τρίτους, αρκετές φορές δε γίνεται αποδεκτή ως μέθοδος τον σχολιασμό κατ’ εξοχήν ποιοτικών πληροφοριών. Προσωπικά δε νομίζω ότι πρέπει κάποιος να σταθεί αποκλειστικά και μόνο στα νούμερα και τις στατιστικές. Ούτε όμως και να τις αγνοήσει εντελώς.

Τέλος πάντων, θα ήθελα να μάθω τι βαθμό βάζετε στο blog! Νομίζω ύστερα από τόση προσπάθεια ότι τουλάχιστον αυτό το δικαιούμαι. Σημειώστε ακόμη ότι δεν θέλω επιείκεια, αντίθετα επειδή ανήκω σε αυτούς που κρίνουν νομίζω ότι μπορώ αντέξω την σκληρή κριτική! Αν λοιπόν έχετε επαινετικά σχόλια, αφήστε τα στην άκρη. Δώστε μου το βαθμό σας και εκείνα τα σχόλια σας που θα βοηθήσουν αυτό το blog να γίνει καλύτερο. Τι λετε;

Ενδιαφέρεται κανείς για ένα εργαστήριο δημιουργικότητας;

2006-05-25T13:49:00.000-07:00

Η συζήτηση για την δημιουργικότητα και την καινοτομία στο προηγούμενο post πήρε, απρόσμενα για μένα, μεγάλη έκταση. Όταν έγραφα το post αυτό που ήθελα να τονίσω, ήταν ότι ενώ όλοι επιθυμούμε την δημιουργικότητα και δηλώνουμε λάτρεις της καινοτομίας, στην πράξη έχουμε αρνητική στάση απέναντι της. Και τονίζω ότι στο όλοι δεν εξαιρώ την αφεντιά μου.

Το παράδοξο αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στη στάση μας απέναντι στην αλλαγή. Κανείς δεν νοιώθει βολικά όταν τα πράγματα γύρω του αλλάζουν συνέχεια. Όταν αυτό που είχε δεδομένο χθες δεν ισχύει σήμερα, όταν ο δρόμος που ακολουθούσε μέχρι χθες είναι κλειστός σήμερα, όταν αυτό που έκανε χωρίς να σκέφτεται μέχρι χτες πρέπει να το κάνει με διαφορετικό τρόπο. Δεν εννοώ και τίποτε τρομερό, αλλά ακούστε πόσο τρομερό μπορεί να γίνει.

Ας υποθέσουμε ότι προετοιμαστήκατε για καριέρα στο μάρκετινγκ και τώρα που πλησιάζετε να αποφοιτήσετε μαθαίνεται από την δημοσίευση έρευνας ότι για πρώτη χρονιά μεταξύ των αποφοίτων που έχουν σπουδάσει την επιστήμη του μάρκετινγκ εμφανίστηκαν υψηλά ποσοστά ανεργίας. Μαθαίνετε επίσης ότι η συγκεκριμένη έρευνα δημοσιεύει πίνακα αξιολόγησης προσόντων ενός αποφοίτου του μάρκετινγκ όπου ενώ η χρήση υπολογιστών θεωρούνταν στο παρελθόν επιπλέον προσόν (+1 μόριο), πλέον θεωρείται τυπικό προσόν (0 μόρια). Ενώ η γνώση ξένης γλώσσας θεωρούνταν επιπλέον προσόν (+1 μόριο), πλέον θεωρείται τυπικό προσόν η γνώση αγγλικής (0 μόρια), ενώ προσόν θεωρείται η γνώση και δεύτερης ξένης γλώσσας (+2 μόρια). Ενώ ο καλός βαθμός πτυχίου («Λίαν Καλώς» ή «Άριστα») ήταν επιπλέον προσόν (+2 μόρια), πλέον θεωρείται τυπικό προσόν (0 μόρια). Τέλος σημειώνει η έρευνα ότι η καθοριστική παράμετρος είναι αυτή της επίδειξης δημιουργικής σκέψης η οποία αξιολογείται με «ψυχολογικά τεστ» στα οποία το ζητούμενο είναι «η σκέψη εκτός πλαισίου» (+5 μόρια). Παράλληλα η έκθεση αναφέρει την απροσδόκητα υψηλή απορροφητικότητα που παρουσιάζουν οι απόφοιτοι χρηματοοικονομικών σχολών, λόγω της ανόδου του χρηματιστηρίου.

Το ερώτημα λοιπόν για μένα, ενόψει ενός τέτοιου σεναρίου, το οποίο παρεμπιπτόντως το θεωρώ εξαιρετικά πιθανό, είναι τι θα ήταν καλύτερο;

(1) Να αναζητήσει ένας φοιτητής διέξοδο στην δημιουργική σκέψη μέσω της εξάσκησης του σε ένα εργαστήριο δημιουργικότητας που θα δημιουργηθεί στο τμήμα για να καλύψει ένα τέτοιο κενό;

(2) Να στραφεί στην παρακολούθηση όσων περισσότερων μαθημάτων με αμιγές χρηματοοικονομικό περιεχόμενο μπορεί, από το υπάρχον πρόγραμμα σπουδών;

(3) Να αναζητήσει στην αγορά κάποιο σεμινάριο δημιουργικής σκέψης;

(4) Να αναζητήσει στην αγορά κάποιο φροντιστήριο που να βοηθά τους φοιτητές να σημειώσουν ψηλό σκορ σε «ψυχολογικά τεστ» αξιολόγησης της δυνατότητας για «σκέψη εκτός πλαισίου»;

(5) Κάποια άλλη δημιουργική ιδέα;

Πάντως όσοι ενδιαφέρεστε για το (1) θα ήθελα να δηλώσετε αν προσφέρεστε εθελοντές για το στήσιμο ενός τέτοιου εργαστηρίου (με ενδιαφέρει προσωπικά). Για να μην ξεχνάμε και την αξιολόγηση, εσείς πως αξιολογείτε (από την χειρότερη προς την καλύτερη) τις ανωτέρω εναλλακτικές; Γιατί;

Μετριέται η δημιουργικότητα;

2006-05-20T18:55:00.000-07:00

Την προηγούμενη Τετάρτη απολαύσαμε στο μάθημα των «Ειδικών Θεμάτων Επικοινωνίας» την ομιλία ενός διακεκριμένου ανθρώπου από τον χώρο της επικοινωνίας, του Γιώργου Ζαννιά. Η ομιλία του με θέμα την δημιουργικότητα στον χώρο της επικοινωνίας, επικεντρώθηκε στην επιχειρησιακή επικοινωνία, κυρίως την διαφημιστική. Παρέλασαν μπροστά μας γνώριμες εικόνες από επιτυχημένες διαφημιστικές εκστρατείες σχολιαζόμενες από έναν κορυφαίο δημιουργικό adman, ο οποίος δεν άφησε η επαφή του με την πραγματικότητα που συνθέτουν οι απαιτήσεις της αγοράς, να συντρίψει την δημιουργική έκφραση των μηνυμάτων που σχεδίασε και δημιούργησε.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η στάση του για το νόημα και την αναγκαιότητα των μετρήσεων που σχετίζονται με το δημιουργικότητα. Το ερώτημα που έθεσε στο ακροατήριο δεν ήταν αν μπορούμε να μετρήσουμε την δημιουργικότητα, αλλά για ποιο λόγο πρέπει τελικά να κάνουμε τις μετρήσεις! Είναι όπως και σε μια σχέση! Συνήθως κάνεις ένα, δύο, μερικές φορές και περισσότερα focus group με ανθρώπους του περιβάλλοντός σου, φίλους, συνεργάτες, συγγενείς, συγκεντρώνοντας μια σειρά από αντίθετες γνώμες τις οποίες συστηματικά αγνοείς έως ότου να χωρίσεις. Μετά το χωρισμό, αποκωδικοποιείς αποτελεσματικά τα λεγόμενά τους και οργανώνεις θεωρητικά τις ήδη αποκτημένες βιωματικά εμπειρίες σου.

Τελικά ίσως το σωστό ερώτημα να μην είναι αν μπορούμε να μετρήσουμε την δημιουργικότητα. Από ότι φαίνεται υπάρχουν αρκετά μεθοδολογικά εργαλεία που μπορούν να μας βοηθήσουν σε αυτό. Το ζήτημα είναι αν μπορούμε να αποβάλουμε τις προκαταλήψεις που σχετίζονται με την δημιουργικότητα και οδηγούν σε μια αρνητική αντιμετώπιση της. Θα μου πείτε, μα δεν έχουμε αρνητική στάση απέναντι στην δημιουργικότητα! Δε ξέρω για σας, αλλά μετά την συζήτηση που παρακολούθησα και παρακολουθώ στο προηγούμενο post (στο παραμύθι για την αξιολόγηση) νομίζω ότι πολύ μαύρο έπεσε -και συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου- στο μόνο δημιουργικό πρόσωπο της ιστορίας, στο βαρκάρη. Μα θα μου πείτε «είχε αισχρή συμπεριφορά», «ήταν πρόστυχος», «ήταν κυνικός», κλπ, κλπ.

Θα θυμίσω ότι καλλιτέχνες που έμειναν σαν παραδείγματα δημιουργικότητας στην ιστορία της τέχνης όπως ο Καραβάτζιο, ο Πικάσο, ο Γκωγκέν, ο Βαν Γκόνγκ, ο Μοντιλιάνι, ο Λωτρέκ, στην προσωπική τους ζωή όχι μόνο έπραξαν όπως ο βαρκάρης στην ιστορία, αλλά πρόβαλαν τέτοιες συμπεριφορές ως προσωπικές αξίες, ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής τους. Μερικοί δε από αυτούς υπερασπίστηκαν τις αξίες τους αυτές, με κόστος την ίδια τους τη ζωή, όπως για παράδειγμα ο Βαν Γκόνγκ και ο Μοντιλιάνι.

Αυτή είναι και η σκοτεινή πλευρά της δημιουργικότητας (για περισσότερα δέστε Dark site of creativity στην διεύθυνση http://en.wikipedia.org/wiki/creativity). Μήπως λοιπόν θα έπρεπε αντί να προσπαθούμε να μετρήσουμε την δημιουργικότητα να προσπαθήσουμε να τραβήξουμε την κουρτίνα που ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός έχει στήσει μπροστά μας; Τι λετε;

Παραμύθι αξιολόγησης;

2006-05-13T10:29:00.000-07:00

Όταν το άκουσα γέλασα. Παραμύθι με αξιολόγηση; Τι, η κοκκινοσκουφίτσα στα καλλιστεία; Η παρέα όμως ήθελε ν’ ακούσει, έτσι συμβιβάστηκα με ένα απορημένο ύφος κι ένα ειρωνικό χαμόγελο.

Η ιστορία ήταν για μια πολύ όμορφη κοπέλα που ήθελε να συναντήσει τον αγαπημένο της. Τους χώριζε όμως μια λίμνη όπου λυσσομανούσαν θεόρατα κύματα. Οι λιγοστές βάρκες με τις οποίες μπορούσε κανείς να περάσει απέναντι ήταν τραβηγμένες στη στεριά. Οι βαρκάρηδες από τους οποίους ζήτησε να την περάσουν απέναντι ήταν αρνητικοί, όσα χρήματα κι αν τους πρότεινε. Μόνο ένας της έδωσε ελπίδα, αλλά με τι αντάλλαγμα!

«Κοίτα» της είπε. «Το να σε περάσω απέναντι είναι σα να μου ζητάς να ρισκάρω τη ζωή μου. Όσα χρήματα και να μου δώσεις δε φτάνουν. Όμως υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο θα το έκανα. Όταν σε είδα να πρωτομπαίνεις, είπα μέσα μου, θεέ μου τι όμορφη γυναίκα! Ας πλάγιαζα μαζί της κι ύστερα ας πέθαινα! Ο μόνος λόγος που θα άξιζε να ρισκάρω τη ζωή μου για να σε περάσω απέναντι, θα ήταν το να έχω πλαγιάσει μαζί σου».

Η κοπέλα ένοιωσε να έρχεται σε πολύ δύσκολη θέση. Προκειμένου να πάρει μιαν απόφαση ζήτησε την συμβουλή ενός σοφού που ζούσε εκεί κοντά. Ήταν φημισμένος για την ορθή κρίση του και είχε βοηθήσει πολλές φορές άλλους ανθρώπους να πάρουν σωστές αποφάσεις. Αυτός αφού την άκουσε και συλλογίστηκε με προσοχή, της είπε: «Κοπέλα μου, δεν μπορεί πάντα η λογική και η σύνεση να οδηγεί τα βήματά μας. Αν δεν κάνεις μια συμφωνία που πολλοί θα χαρακτηρίσουν άτιμη και σκεφτείς με σύνεση τους κινδύνους που αντιμετωπίζεις από τα μανιασμένα κύματα, θα μείνεις μακριά από τον άνθρωπο που αγαπάς. Αν πάλι κάνεις μια συμφωνία που πολλοί θα χαρακτηρίσουν άτιμη και αγνοήσεις τους κινδύνους που αντιμετωπίζεις από τα μανιασμένα κύματα, θα βρεθείς μαζί του. Η απόφαση αυτή είναι μια απόφαση που ούτε εγώ, ούτε κανείς στο κόσμο μπορεί να πάρει για σένα. Πρέπει να σκύψεις βαθιά μες στην καρδιά σου και να την αφουγκραστείς. Αυτή θα σου πει τι να κάνεις».

Η κοπέλα ύστερα από πολύ σκέψη ένοιωσε ότι η ανάγκη της να συναντήσει τον αγαπημένο της ήταν δυνατότερη από κάθε τι άλλο και πήρε την απόφαση να φύγει. Τα πράγματα πήγαν καλά κι έτσι συναντήθηκε με τον καλό της. Η ευτυχία της ήταν ανείπωτη, όμως σαν ειλικρινής άνθρωπος που σηκώνει το βάρος των αποφάσεων του, μίλησε στον αγαπημένο της για την συμφωνία που έκανε με τον βαρκάρη. Αυτός στεναχωρήθηκε πολύ και αφού συλλογίστηκε της είπε: «Ξέρω πως ότι έκανες το έκανες για μένα. Όμως αυτό που έγινε με πλήγωσε πολύ. Από τη στιγμή που το γνωρίζω δεν μπορώ να το αντέξω, γι’ αυτό φεύγω μακριά σου», και έφυγε εγκαταλείποντας την.

Στο σημείο αυτό το ειρωνικό χαμόγελο είχε φύγει και απορώντας ρώτησα: «Καλά και τι έκανε η κοπέλα;» Ο αφηγητής χαμογελώντας μου απάντησε: «Δεν είναι αυτή η κεντρική ιδέα του παραμυθιού, αλλά η αξιολόγηση των προσώπων που παρουσιάζονται στην ιστορία, της κοπέλας, του βαρκάρη, του σοφού και του αγαπημένου της. Δηλαδή καλείστε να κατατάξετε κάθε ένα πρόσωπο της ιστορίας από το καλύτερο προς το χειρότερο». Το μυαλό μου πήγε στην παγίδα. Που να είναι το λάθος, να το αποφύγω για να βρω τη σωστή απάντηση. Ο αφηγητής μάλλον αναγνώρισε το πονηρό βλέμμα μου και με κοίταξε αποφασιστικά: «Δεν υπάρχει παγίδα, γι’ αυτό και δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Κάθε άνθρωπος αναγνωρίζει με τον δικό του τρόπο τα τέσσερα πρόσωπα. Σωστή απάντηση είναι η αυτή που σου ταιριάζει. Το ερώτημα είναι αν μπορείς να την εξηγήσεις και στους άλλους;»

Τι λετε; Θα μπορούσατε να ιεραρχήσετε τα τέσσερα πρόσωπα της ιστορίας από το καλύτερο προς το χειρότερο; Βέβαια δικαιολογώντας την άποψη σας!

Τελικά μετριούνται τα συναισθήματα;

2006-05-08T11:25:00.000-07:00

Όπως σημειώνει η Καίτη Μιχαλοπούλου στο βιβλίο της Κλίμακες Μετρήσεως Στάσεων στη μέτρηση, αν και είναι μια διαδικασία συνηθισμένη στη σύγχρονη κοινωνία, συνήθως αγνοούνται δύο πολύ σημαντικά ζητήματα "πρώτον ότι η μέτρηση καθίσταται δυνατή μόνο από την στιγμή που το κοινωνικό φαινόμενο ορίζεται με σαφήνεια λειτουργικά και δεύτερον, ότι η μέτρηση συνιστά απλώς προσέγγιση και η στατιστική επιστήμη ως επιστήμη της αβεβαιότητας παρέχει μετρήσεις αβεβαιότητας σε αυτές τις προσεγγίσεις".

Το ερώτημα λοιπόν για την μέτρηση των συναισθημάτων μετατίθεται στο κατά πόσον μπορεί να οριστεί ένα συναίσθημα με σαφήνεια λειτουργικά. Το ερώτημα αυτό τέθηκε για πρώτη φορά σε μια επιτροπή της Βρετανικής Εταιρείας για την Προαγωγή της Επιστήμης το 1932. Η επιτροπή ανέλαβε να μελετήσει τη δυνατότητα να γίνουν ποσοτικές εκτιμήσεις των αισθητηριακών δεδομέων που σημαίνει απλά: είναι δυνατόν να μετρήσουμε την ανθρώπινη αίσθηση; Η μελέτη του θέματος δεν οδήγησε παρά σε διαφωνίες κυρίως ως προς το τι εννοείται με τον όρο μέτρηση. Σε μια προσωρινή έκθεση του 1938, ένα μέλος της επιτροπής διαμαρτύρεται ότι οι συνάδελφοί του "βγήκαν από την ίδια πόρτα απ' όπου μπήκαν". Τελικά η επιτροπή επισήμανε ότι η μέτρηση πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν διαδικασία "απόδοσης αριθμών σε πράγματα με τρόπο ώστε να αναπαρίστανται γεγονότα και συμβάσεις περί αυτών". Το σημαντικό ερώτημα είναι επομένως, ποιοί είναι οι κανόνες υπό τους οποίους αποδίδονται οι αριθμοί; Η διατύπωση των κανόνων αποκαλύπτει άμεσα το είδος της μέτρησης, αλλά και το νόημα των διαφόρων προβολών που γίνονται με βάση τα αποτελεσμάτα της μέτρησης.

Σαν παράδειγμα μέτρησης ας πάρουμε τα καλλιστεία ομορφιάς. Είναι ένας θεσμός που παραδοσιακά συγκεντρώνει μεγάλη δημοσιότητα, καθώς μέσω της διοργάνωσης αυτής αναδεικνύεται, σύμφωνα με τα λεγόμενα των διοργανωτών, η ωραιότερη Ελληνίδα. Όμως σε κάθε διοργάνωση σχεδόν, το αποτέλεσμα αμφισβητείται καθώς δεν υπάρχει καθολική αποδοχή των αποτελεσμάτων. Ας δούμε με ποιούς κανόνες αποδίδονται τα νούμερα της αξιολόγησης. Όπως αναφέρεται στο ΒΗΜΑ της 28 Μαρτίου 1999, στη σημείωση που υπάρχει σε μια αίτηση συμμετοχής στο περιοδικό «Ρομάντσο» για τα καλλιστεία του 1984, γράφεται: «Τα κριτήρια θα είναι τα ίδια σε όλες τις φάσεις του διαγωνισμού. Οι υποψήφιες θα κριθούν με βάση την προσωπικότητα, το ήθος, τη χάρη, τις γνώσεις και τη φυσική ομορφιά ως σύνολο. Οι ξένες γλώσσες και τα ταλέντα θα λαμβάνονται υπόψη, χωρίς όμως να αποτελέσουν τον αποφασιστικό παράγοντα για την τελική κρίση. Σωματικές διαστάσεις, δηλαδή, ύψος, βάρος, περίμετρος κτλ., δεν θα λαμβάνονται υπόψη από την Επιτροπή κρίσεως, εκτός από ακραίες περιπτώσεις που ενοχλούν οπτικά».

Με βάση τα κριτήρια αυτά τα μέλη της επιτροπής (ας πούμε ότι είναι 5) αξιολογούν κάθε μια υποψήφια και "αποδίδουν ένα νούμερο". Ο μέσος όρος των πέντε αξιολογητών είναι ο βαθμός κάθε μιας υποψήφιας. Έτσι η πρώτη υποψήφια πήρε τους βαθμούς 8, 8, 8, 8 και 8 με μέσο όρο 8, ενώ η δεύτερη υποψήφια πήρε τους βαθμούς 7, 8, 8, 8 και 10 με μέσο όρο 8,2. Τελικά ποιά από τις δύο υποψήφιες είναι η ομορφώτερη; H προφανής απάντηση είναι η δεύτερη, γιατί έχει υψηλότερο μέσο όρο. Για το ότι το 8,2 είναι μεγαλύτερο από το 8 δεν υπάρχει αμφιβολία. Ας δούμε όμως λίγο προσεκτικότερα τι σημαίνει το το 8,2. Το 8,2 είναι το άθροισμα των νούμερων που απέδωσαν οι 5 αξιολογητές, διαιρεμένο με το πλήθος τους. Η διαίρεση ουσιαστικά δεν έχει σημασία γιατί απλά οδηγεί το αποτέλεσμα σε αναγωγή στην αξιολόγηση στο επίπεδο του κάθε μεμονωμένου αξιολογητή. Έτσι αντί για σύγκριση του 8 με το 8,2 θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε σε σύγκριση του 40 με το 42 που είναι τα αθροίσματα των αξιολογήσεων των 5 αξιολογητών.

Το σημαντικό ερώτημα είναι εάν επιτρέπεται η πρόσθεση των εκτιμήσεων των 5 αξιολογητών. Τι σημαίνει κάτι τέτοιο; Για να γίνει περισσότερο κατανοητή η σημασία του ερωτήματος αυτού ας ξαναδούμε προσεκτικότερα τις αξιολογήσεις των 5 αξιολογητών. Οι τρεις ενδιάμεσοι, δεν επηρεάζουν το αποτέλεσμα μεταξύ των δύο διαγωνιζομένων αφού οι αξιολογήσεις τους συμπίπτουν. Την διαφοροποίηση την δημιουργούν οι αξιολογήσεις του πρώτου και του πέμπτου. Ο πρώτος αξιολογητής θεωρεί την πρώτη διαγωνιζόμενη καλύτερη από την δεύτερη γιαυτό και τις βαθμολογεί με 8 και 7 αντίστοιχα διαμορφώνοντας μια απόσταση μεταξύ τους 1 μονάδας. Ο πέμπτος αξιολογητής θεωρεί την πρώτη χειρότερη από την δεύτερη και τις βαθμολογεί με 8 και 10 αντίστοιχα διαμορφώνοντας μια απόσταση μεταξύ τους 2 μονάδων. Το ότι προσθέτουμε τις αξιολογήσεις των 5 αξιολογητών σημαίνει η απόδοση μιας μονάδας διαφοράς είναι μικρότερη και μάλιστα ίση με την μισή απόδοση 2 μονάδων διαφοράς. Δηλαδή ότι, ομορφώτερη είναι η δεύτερη υποψήφια διότι ο πέμπτος αξιολογητής την θεώρησε περισότερο ομορφώτερη από την πρώτη (για την ακρίβεια διπλάσια ομορφώτερη), σε σχέση με το πόσο θεώρησε ο πρώτος αξιολογητής ορφώτερη την πρώτη υποψήφια από την δεύτερη.

Τελικά αν και είναι σίγουρο ότι ο μαθηματικός μηχανισμός που χρησιμοποιείται (ο μέσος όρος) εγείρει σημαντικά ερωτήματα, ως προς την καταλληλότητα του για την χρήση στα καλλιστεία, οι μόνοι που πρακτικά αμφισβητούν τα αποτελέσματα του είναι συνήθως οι υποψήφιες που έφτασαν υψηλά στην αξιολόγηση αλλά δεν κέρδισαν το βραβείο. Συνήθως η "αδικημένη" δεν διατυπώνει το ερώτημα αν μπορεί να μετρηθεί με έναν αδιαμφισβήτητο τρόπο το συναίσθημα (που προκαλεί μια ωραία γυναίκα σ' έναν αξιολογητή), αλλά το ότι δεν έδωσαν στην ίδια τους βαθμούς που άξιζε. Γεγονός που επιχειρεί να ακυρώσει όχι τον τρόπο αξιολόγησης και την μαθηματικοποιημένη του έκφραση, αλλά τις προθέσεις των αξιολογητών.

Πάντως το ερώτημα μου, αν τελικά μετριούνται τα συναισθήματα, δεν νομίζω ότι πρέπει να το συνδέσουμε με τις προθέσεις των αξιολογητών. Πάντα κάποιοι θα είναι αξιολογητές και θα δίνουν τις εκτιμήσεις τους. Το να αμφισβητήσουμε εκ των υστέρων ένα αποτέλεσμα όταν δεν μας συμφέρει, μπορεί να είναι σύνηθες, δεν είναι όμως δύσκολο να ερμηνευτεί. Το ερώτημα είναι αν η διαδικασία της απόδοσης νούμερων σε συναισθήματα είναι τελικά κάτι το πρακτικά εφικτό και αντικειμενικό.
Μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτούμε;
Κι αν όχι για τα καλλιστεία ("...είναι πολλά τα λεφτά Άρη!") τι θα λέγατε για το μάθημα;

Αξιολόγηση της μάθησης μέσω μέτρησης της τηλεθέασης;

2006-05-02T23:55:00.000-07:00

Πρόσφατα ένας φίλος, μου μίλησε με ενθουσιασμό για την διαδραστική (interactive) τηλεόραση, το πρόγραμμα της οποίας θα φθάνει στις οθόνες των σπιτιών μας μέσω ενός αναβαθμισμένου τηλεφωνικού δικτύου (IP TV). Θα μου πείτε τι σχέση μπορεί να έχει κάτι τέτοιο με την ακαδημαϊκή αξιολόγηση; Κι όμως, ακούστε τι θα γίνεται με την διαδραστική τηλεόραση!

Κατ' αρχάς ο τηλεθεατής θα μπορεί να παρακολουθεί μια πλειάδα τηλεοπτικών καναλιών (tv channels) σε κάθε ένα από τα οποία θα έχει προχωρημένες δυνατότητες παρέμβασης, δηλαδή θα μπορεί μέσω του τηλεκοντρόλ να διαλέξει και να δει την ταινία που θέλει, την ώρα που την θέλει, να παίξει ηλεκτρονικά παιχνίδια, να επιλέξει και να κατεβάσει μουσικά κομμάτια που του αρέσουν, να κάνει αγορές ηλεκτρονικά με την πιστωτική του κάρτα. Επίσης μέσω της νέας αυτής υπηρεσίας θα μπορεί να έχει εικόνα καλύτερης ποιότητας, χωρίς να διακόπτεται η παρακολούθηση μιας εκπομπής για την προβολή διαφημίσεων. Επίσης μέσω της νέας αυτής υπηρεσίας θα μπορεί να έχει επίσης ταχύτατη πρόσβαση στο internet.

Μέσω αυτής της υπηρεσίας λοιπόν, θα καταστεί δυνατός ο συνδυασμός της μάθησης με την τηλεθέαση. Για παράδειγμα ένας διάσημος τηλεοπτικός χαρακτήρας π.χ. της Θεοπούλας στο σήριαλ "παραπέντε" θα μπορεί να συνδεθεί με την έννοια της καινοτομικότητας, γιατί υποδύεται μια τηλεοπτική ηρωίδα (τηλεοπτική περσόνα) η οποία έχει χαρακτηριστικά αντισυμβατική συμπεριφορά. Είναι μια συμπεριφορά η οποία επειδή έχει αγαπηθεί πολύ από τους νέους και θα παιδιά και εφόσον συνδεθεί με έννοια της καινοτομίας θα αποτελούσε μια καλή υποκίνηση. Έτσι θα μπορούσε μέσω ενός συνδέσμου (link) να οδηγήσει τον ενδιαφερόμενο τηλεθεατή σε ένα τηλεοπτικό εκπαιδευτικό σεμινάριο για την καινοτομία. Με τον τρόπο αυτό το τηλεοπτικό κοινό θα μπορούσε να οδηγηθεί από την ψυχαγωγία (entertainment) στην εκπαίδευση (education) επιτυγχάνοντας την ψυχαγωγική εκπαίδευση (edutainment). Δίνοντας έτσι μια δημιουργική διέξοδο κυρίως στα παιδιά που τους αρέσει η τηλεόραση, όχι όμως το διάβασμα!

Όλα καλά, με την αξιολόγηση τί γίνεται; Δεν θα ελέγχεται ο μαθητής αν γνωρίζει το αντικείμενο στο οποίο εκπαιδεύτηκε; Θα αφεθούμε στην υποκίνηση μόνο λόγω ενδιαφέροντος; Για το θέμα της αξιολόγησης ο φίλος μου είπε ότι απλά δεν θα έχει νόημα. Δεν είχε διαβάσει το προηγούμενο post με τις απόψεις του Postman, αλλά εννοούσε ότι δεν θα χρειάζεται γιατί ο κάθε ενδιαφερόμενος για μάθηση θα ψυχαγωγείται, δεν θα επιδιώκει να αποκτήσει κάποιας μορφής πιστοποίηση (π.χ. πτυχίο με κάποιο βαθμό). Τι θα γίνεται όμως στην περίπτωση που κάποιος παρακολουθώντας διαδραστική τηλεόραση, μπορεί να αποκτήσει κάποια δεξιότητα όπως π.χ. την γνώση μια ξένης γλώσσας, η οποία πιστοποιείται με εξετάσεις; Δηλαδή (α) πρέπει μια τέτοια δεξιότητα να πιστοποιείται (β) αν ναι, πως θα πιστοποιείται μια αποκτημένη δεξιότητα μέσω της παρακολούθησης της IPTV; Μέσω του ίδιου του μέσου (της IPTV) ή μέσω κάποιου ανεξάρτητου φορέα;

Η απορία που μου γενήθηκε τελικά ήταν μήπως θα έπρεπε να αξιολογούμεκάθε τι που κάνουμε (παιχνίδια, ψυχαγωγία, συζήτηση, κλπ) ώστε να πιστοποιούμε τις αντίστοιχες δεξιότητες μας;

Πάντως η συζήτηση με το φίλο μου νομίζω ότι δεν τελείωσε, τώρα αρχίζει! Tι λέτε, μήπως το πρόβλημα μας (της αξιολόγησης) μας το λύσει στο μέλλον η AGB;

Ας ορίσουμε κανόνες!

2006-04-27T14:27:00.000-07:00

Όταν κανείς είναι συνηθισμένος να αξιολογεί, να βαθμολογεί, ν' αποφασίζει για το αποτέλεσμα τις προσπάθειας άλλων, του έρχεται δύσκολο να μπει ο ίδιος σ' αυτή τη θέση. Γι' αυτό όταν κάποιες φορές το αποφασίζει δεν ξεχνά τα ερωτήματα που τόσες φορές είχε αντιμετωπίσει πιο πριν "Τι σας ενδιαφέρει κύριε περισσότερο; Τι θα αξιολογήσετε κυρίως;" Οι ερωτήσεις τις οποίες καλούμαι ν' απαντήσω τις περισσότερες φορές σχετίζονται με σαφείς οδηγίες για την απάντηση ασκήσεων, σαφείς οδηγίες για την εκπόνηση εργασιών, σαφείς οδηγίες για την μελέτη ύλης, σαφείς οδηγίες ... γενικά.

Τελικά από ένα καλό πανεπιστημιακό δάσκαλο τι περιμένουμε, σαφείς οδηγίες; Δεν το λέω υποτιμητικά. Πραγματικά, θα ήθελα να μάθω τι περιμένει ένας φοιτητής από το δάσκαλο του. Όχι τον μέσο δάσκαλο, αλλά αυτόν που θεωρεί καλό. Αυτόν, ο οποίος, αισθάνεται ο φοιτητής ότι θα επιδράσει σημαντικά στη ζωή του και την κατοπινή του πορεία. Και για να είμαι "σαφής" έχω έξι συγκεκριμένα ερωτήματα:

1. Ποιούς γενικούς κανόνες πρέπει να τηρεί ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος στη τάξη; Ποιά δηλαδή πρέπει να είναι η συμπεριφορά του προς τους φοιτητές της τάξης του;
2. Ποιούς γενικούς κανόνες πρέπει να τηρεί ένας φοιτητής; Ποιούς δηλαδή κανόνες συμπεριφοράς των φοιτητών πρέπει ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος να ενισχύει και ποιούς να αγνοεί ή να επιπλήττει;
3. Ποιός θεωρείται ότι είναι ο ρόλος ενός καλού πανεπιστημιακού δασκάλου, πως δηλαδή θα τον περιγράφατε;
4. Ποιός θεωρείται ότι είναι ο ρόλος ενός καλού φοιτητή, πως δηλαδή νομίζετε ότι θα έπρεπε να είσαστε;
5. Ένας καλός πανεπιστημιακός δάσκαλος πρέπει να μπορεί να κατανοήσει την θέση ενός μαθητή του σε ένα θέμα (είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί με τον φοιτητή); Ναι ή όχι και γιατί.
6. Ποιές ισχυρές και αναγνωρίσιμες κοινωνικές ομάδες πιστεύετε ότι κυρίως επηρεάζουν έναν καλό πανεπιστημιακό δάσκαλο;
7. Ποιές ισχυρές και αναγνωρίσιμες κοινωνικές ομάδες πιστεύετε ότι κυρίως επηρεάζουν εσάς;

Για σκεφτείτε τα!

Ο τρόπος των εξετάσεων είναι το θέμα;

2006-04-21T15:32:00.000-07:00

Η συζήτηση που ξεκίνησε έχει σαν θέμα την ακαδημαϊκή αξιολόγηση. Μπορεί να γίνεται; Πρέπει να γίνεται; Συμβάλει σε κάτι αν γίνεται; Δεν είναι ο τρόπος των εξετάσεων το θέμα. Όμως πολλές φορές ο τρόπος διεξαγωγής των εξετάσεων και όχι η ίδια η φιλοσοφία τους, ενοχοποιείται ως αιτία των δεινών της εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Συγκεκριμένα έχει διαμορφωθεί η αντίληψη ότι "oι εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο δεν είναι, κατά κανόνα, παρά μια αντιγραφή - αλλά σε μια πιο "εύκολη" μορφή- του είδους εξετάσεων που δίνουν οι μαθητές στο σχολείο και στις Πανελλαδικές και όλοι, υποτίθεται ότι καταδικάζουν: απομνημόνευση, παπαγαλία, όπου είναι εύκολο και κανένα σκονάκι. Η επαφή του φοιτητή με το Πανεπιστήμιο δηλαδή είναι η προαιρετική παρουσία του -και όχι και η συμμετοχή του- στις παραδόσεις και τρεις φορές το χρόνο εξετάσεις".

Η αλλαγή του τρόπου των εξετάσεων φαντάζει σαν λύση για την αντιμετώπιση της κακοδαιμονίας των πανεπιστημίων. Ο καθηγητής καλείται να πρωτοτυπήσει και με τον τρόπο αυτό να δώσει τη λύση. "Ο μοναδικός τρόπος στο σημερινό Πανεπιστήμιο για να βγει ο φοιτητής από τον παραπάνω κανόνα, είναι να έχει καλή θέληση και όρεξη να "πρωτοτυπήσει" ο καθηγητής. Πρέπει να θεσμοθετηθούν εναλλακτικές μορφές εξέτασης και βαθμολόγησης του φοιτητή που θα κάνουν ουσιαστικότερη την συμμετοχή στο μάθημα, βαθύτερη γνώση του και αντικειμενικότερη την αξιολόγηση του".

Ρε παιδιά τόσα προβλήματα, κι εγώ έχω τη λύση στο τσεπάκι μου; Συγνώμη, στο βαθμολόγιο μου; Τι λέτε;

Ας πιάσουμε το θέμα από την αρχή!

2006-04-17T09:57:00.000-07:00

Ίσως σήμερα να είναι απολύτως φυσική και αναμενόμενη η διαδικασία της εκπαιδευτικής αξιολόγησης. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Πολύ ενδιαφέρον έχει η άποψη του Neil Postman για την εμφάνιση και τις συνέπειες της ακαδημαϊκής αξιολόγησης, στο βιβλίο του Τεχνοπώλιο:

"Το πρώτο παράδειγμα βαθμολόγησης φοιτητικών γραπτών χρονολογείται το 1972 στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, ύστερα από πρόταση ενός καθηγητή ονόματι William Farish, τον οποίο πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ακουστά. Κι όμως η άποψή του ότι οι ανθρώπινες σκέψεις θα πρέπει να εκτιμώνται βάσει μιας ποσοτικής αξίας λειτούργησε ως αποφασιστικό βήμα προς την συγκρότηση μιας μαθηματικής αντίληψης για την πραγματικότητα.

Αν ένας αριθμός μπορεί να αποδώσει την ποιότητα μιας σκέψης, τότε ο αριθμός μπορεί να εκφράσει και τις έννοιες της συμπόνοιας, της αγάπης, του μίσους, της ομορφιάς, της δημιουργικότητας, της νοημοσύνης, ακόμα και της ψυχικής υγείας. Όταν ο Γαλιλαίος είπε ότι η γλώσσα της φύσης είναι γραμμένη στα μαθηματικά, δε σκόπευε να συμπεριλάβει και το ανθρώπινο συναίσθημα ή την ικανότητα ή την ενόραση. Όμως οι περισσότεροι από μας έχουμε τώρα την τάση να κάνουμε αυτούς τους συμψηφισμούς. Οι ψυχολόγοι, οι κοινωνιολόγοι και οι εκπαιδευτικοί μας το θεωρούν αδύνατον να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς τους αριθμούς. Πιστεύουν ότι δίχως νούμερα δεν μπορούν να αποκτήσουν ή να δημιουργήσουν αυθεντική γνώση.

Δεν πρόκειται να υποστηρίξω τώρα ότι αυτό είναι μια ηλίθια ή επικίνδυνη ιδέα, αλλά απλώς ότι αυτό είναι αξιοπερίεργο. Αυτό που είναι ακόμα πιο παράξενο είναι ότι οι περισσότεροι από μας δε θεωρούν την παραπάνω ιδέα ούτε καν παράξενη. Αν ισχυριζόταν κάποιος ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να είναι καλύτερος στη δουλειά του επειδή έχει "δείκτη νοημοσύνης" (IQ) 134, ή ότι κάποιος βρίσκεται στο 7,2 της κλίμακας ευαισθησίας, ή ότι η εργασία κάποιου με θέμα την ανάπτυξη του καπιταλισμού αξίζει για άριστα ενώ κάποιου άλλου αξίζει για λίαν καλώς, κάτι τέτοιο θα ηχούσε σαν απλή ασυναρτησία στον Γαλιλαίο, ή τον Shakespeare, ή στον Tomas Jefferson". Αν αυτό το πράγμα μας φαίνεται λογικό, είναι γιατί το μυαλό μας έχει εγκλιματιστεί στην τεχνολογία των αριθμών, με αποτέλεσμα να βλέπουμε τον κόσμο διαφορετικά σε σχέση με εκείνους.

Με άλλα λόγια δεχόμαστε ότι κάθε εργαλείο αποτελεί παράλληλα μια ιδεολογική προκατέληψη, μια προδιάθεση να κατασκευάσουμε τον κόσμο με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο και όχι διαφορετικά, μια τάση να αξιολογήσουμε κάτι σε σχέση με κάτι άλλο, να ενισχύσουμε μια αίσθηση ή κάποια ικανότητα, να επιδείξουμε μια πιο δυναμική στάση ζωής έναντι κάποιας άλλης".

Δεν ξέρω πόσο αιρετικές μπορεί να φαίνονται απόψεις όπως αυτή του Postman, το σίγουρο είναι ότι ανοίγουν το παράθυρο σε μια ανατρεπτική οπτική. Συμφωνείτε;

Καλή αρχή!

2006-04-17T09:13:00.001-07:00

Το ημερολόγιο αυτό, έχει σαν θέμα του την εκπαιδευτική αξιολόγηση. Θέμα επίκαιρο, ιδιαίτερα για την ακαδημαϊκή κοινότητα. Κάθε ενδιαφερόμενος για την ακαδημαϊκή αξιολόγηση, είναι καλοδεχούμενος να πει την άποψη του, να σχολιάσει τα λεγόμενα, να επικρίνει ή να συμφωνήσει. Όλες οι απόψεις είναι δεκτές. Ο διάλογος είναι το ζητούμενο.

Σαν δημιουργός του ημερολογίου θα προσπαθήσω να έχουμε ένα εβδομαδιαίο θέμα, γύρω από το οποίο θα οργανώνεται η συζήτηση. Εκτός από σας, εάν κάποιος γνωστός σας είτε από την ακαδημαϊκή, είτε γενικότερα από την εκπαιδευτική κοινότητα ενδιαφέρεται για το θέμα της αξιολογησης παρακαλώ συστήστε μας. Κάθε ενδιαφερόμενος είναι καλοδεχούμενος!